Voor Rik is opgeven geen optie

17-06-2010   Redactie SIH   0 reacties
Rubriek: Sport

De achtendertigjarige Rik van der Vossen heeft een bewogen jaar achter de rug. Verloor hij in augustus 2009 zijn been tijdens een motorongeluk, op 3 juni 2010 deed hij alweer op een handbike mee aan de Alpe d’HuZes en haalde hij meer dan €5000,- op voor KWF Kankerbestrijding.

Hoe was het om mee te doen?
“Natuurlijk was ik ontzettend zenuwachtig, maar het was geweldig!. Als je daar zo onderaan de berg staat is die Alpe d’Huez ineens wel erg hoog. Ik werd gedurende de beklimming door iedereen aangemoedigd omdat mijn naam achterop mijn fiets stond.  Dat was een grote stimulans. Mijn beklimming duurde uiteindelijk 4 uur en drie kwartier”.

Viel het mee of viel het tegen?
“Het was denk ik precies wat ik ervan verwacht had. Ik had mezelf niet rijk gerekend. Ik dacht: het wordt ontzettend zwaar, een stuk zwaarder dan mijn trainingen, en daardoor heb ik mij denk ik goed ingesteld”.

Hoe ben je met de actie Alpe d’HuZes in aanraking gekomen?
“Op 12 augustus 2009 heb ik door een motorongeluk in de Dolomieten mijn been verloren. Tijdens het revalideren in revalidatiecentrum Heliomare kwam ik in aanraking met de handbike want dat was een onderdeel van de revalidatie.  Ik had er wel lol in en daarom werd mij eind 2009 gevraagd of ik mee wilde doen aan de Alpe d’HuZes. In eerste instantie zei ik  nee omdat mijn conditie nog bedroevend slecht was. Nadat het mij voor de derde keer werd gevraagd en mijn arts mij vertelde dat als iemand het zou halen ik dat zou zijn, heb ik  ja gezegd. Dat was in februari dus om in juni fit te zijn zou ik er nog best wel aan moeten trekken”.

En toen ben je meteen fanatiek gaan trainen?
“De handbikegroep bij Heliomare trainde twee keer per week, dus daar ben ik in meegegaan. Daar kreeg ik ook nog hulp van de stagiaire die ons, de deelnemers aan de Alpe d’HuZes,  apart meenam. In de sportschool trainde ik  mijn armen en bovenlijf. Daar heb ik veel profijt van gehad”.

De Alpe d’Huez is behoorlijk steil, hoe heb je de hellingen getraind?
“Ik heb meerdere keren heuvels en bergen opgezocht. Wij zijn eind april met bijna het hele team naar het vakantiehuis van een revalidatiearts van Heliomare in de Ardennen gegaan. Daar leerde ik beter mijn krachten sparen want op een berg of heuvel moet je niet ergens zo snel mogelijk willen zijn. Dan haal je het niet!  Ook ben ik met een groepje motorrijders mee gegaan naar het noorden van Luxemburg, daar waren veel steile heuvels.  In Nederland heb ik veel getraind op het kopje van Bloemendaal: een hoge duin met een hellingspercentage van 10 %. Het enige nadeel van de duin is, is dat het traject maar 400 meter bedraagt. Mijn laatste trainingen in Nederland heb ik vaak op de duin gedaan en dan zo vaak mogelijk heen en weer. Van tevoren trainen in de bergen of heuvels is erg belangrijk, niet voor je conditie, maar je leert er vooral ook met het psychische aspect van een beklimming om te gaan. Na iedere bocht blijft de weg namelijk omhoog gaan en het einde zie je niet. Dat is erg zwaar, helemaal als het een halve dag duurt.”.

Waarom vind je het handbiken zo leuk?
“Ik deed voor mijn ongeluk  veel aan hardlopen. Dat was een fijne sport omdat ik het altijd en overal kon doen en niet aan vaste tijden vast zat. Ik heb in het handbiken een goede vervanger gevonden. Het is zelf lekker sportief bezig zijn in een leuke en mooie omgeving. Het is wel zwaarder dan met een gewone racefiets. Je benen hebben ten opzichte van je armen vier keer meer kracht. Dat komt er dan weer op neer dat het voor mij zo’n vier keer zwaarder is geweest ”.

Het motorongeluk vond ook plaats op een berg, was het niet moeilijk om zo snel weer op een berg te presteren?
“Zo heb ik het nooit bekeken. Vrienden van me hebben ook wel eens tegen me gezegd dat het best bizar is. Ik probeer gewoon mijn normale leven weer op te pakken en dat kan me niet snel genoeg gaan”.

Je hebt met je deelname ontzettend veel geld opgehaald voor KWF Kankerbestrijding. Hoe ging dat in zijn werk?
“Ik was één van de acht deelnemers van Team Heliomare en daarom heeft Heliomare ons aangemeld bij de organisatie van de Alpe d’Huzes. Een voorwaarde voor een team is dat het minimaal zes keer de berg moet beklimmen en €10,000,- euro aan donaties moet hebben binnengehaald. En dat is ons gelukt! Ik zelf zit inmiddels over de €5000,- heen. Als Team Heliomare hebben we met onze deelname ook een statement willen maken: we hebben misschien een beperking maar dat wil niet zeggen dat we dit soort dingen niet kunnen, dingen die anderen wel kunnen”

Ga je volgend jaar weer meedoen?
“Ja! Op 9 juni 2011 is de volgende keer en ik wil zeker weer meedoen. Ik wil dan meerdere keren omhoog. Ik heb nu immers een heel jaar om te trainen.

Heb je verder nog doelen?
“Ik wil iets meer met het handbiken doen, lekker sportief bezig zijn”. 
 
Het is nog steeds mogelijk om de deelnemers van de Alpe d’HuZes  te sponsoren. Tot half oktober kun je daarvoor op de  www.opgevenisgeenoptie.nl terecht. Wil je meer over Rik weten of hem persoonlijk sponsoren? Kijk dan op http://deelnemers.alpe-dhuzes.nl/acties/vtrik/team/actie.aspx.



Bookmark: